Harcerstwo – jako kuźnia patriotów

W PRL-u w każdej szkole były sekcje harcerskie, organizowano obozy i wyjazdy. Budowano dzięki nim ducha wspólnoty, braterstwa i co najważniejsze zaradności. Zastanówmy się nad początkami polskiego harcerstwa. Polskie harcerstwo wywodzi się z brytyjskiego skautingu, jego rozwój na ziemiach polskich rozpoczął się na początku wieku XX, a jego kolebką była Galicja, czemu trudno się dziwić ze względu na wolności jakimi cieszyli się Polacy w zaborze austriackim. Harcerstwo polskie była nacechowane patriotycznie, dlatego wielu z jego członków w kolejnych wojnach dzielnie stawało z bronią w ręku. Jedna głównych postaci ruchu był Andrzej Małkowski, który przetłumaczył jedną z najważniejszych książek skautingu autorstwa Roberta Baden-Powella. Sam ruch ze swoimi mundurami, stopniami i hierarchią miał cechy organizacji wojskowej, ale za tym kryły się często naprawdę dobre wzorce. Po roku 1918 harcerstwo w Polsce rozwijało się bujnie będąc jedną z najbardziej aktywnych młodzieżowych organizacji. Uczyło patriotyzmu i kształtowało postawy młodych Polaków, te działania miały wydać owoc, podczas II wojny światowej, a szczególnie w Powstaniu Warszawskim kiedy wiele harcerzy i harcerek ginęło od kul niemieckich i ukraińskich. Po wojnie nastąpiła odbudowa i rozwój polskiego harcerstwa, po 1989 roku dochodziło do różnych podziałów z jednej strony, a z drugiej liczba hufców zmniejszała.

Both comments and pings are currently closed.