Szkoły artystyczne – inny typ placówek edukacyjnych

Szkoła muzyczna, szkoła plastyczna… trzeba przyznać, że to prawdziwe hybrydy w polskim systemie oświatowym. Przede wszystkim są to rodzaje zawodówek, ponieważ ich ukończenie kończy się otrzymaniem dyplomu uprawniającego do wykonywania zawodu. Wówczas otrzymuje się na przykład profesję muzyka. Jednak nie są to oczywiście standardowe zawodówki. Tryb nauczania odpowiada wszelkim wymogom obowiązującym w innych szkołach. Sprawdziany, klasówki, egzaminy – to norma. Młody uczeń otrzymuje wiedzę historyczną, teoretyczną i umiejętności praktyczne dotyczące danej dziedziny sztuki. Jednak kształcenie często przebiega w trochę innej atmosferze. Szkoły artystyczne to jedno wielkie zbiorowisko bardzo zindywidualizowanych osobowości. Relacje nauczycieli z uczniami są często bardziej bezpośrednie i partnerskie niż w innych szkołach. Szczególnie w szkołach muzycznych specyficzną formą relacji jest więź z nauczycielem instrumentu głównego. To osoba, która podczas zajęć przebywa jako jedyna z Tobą w klasie. W tym przypadku tylko nauczyciel widzi Twoje niedoskonałości, lęki i emocje, jakie wkładasz w sztukę. Dzięki temu tworzy się naprawdę głęboka więź. Warto jednak zastanowić się, czy wkładanie uprawiania sztuki w formy sprawdzianów i egzaminów nie ogranicza kreatywności młodego adepta? Wtedy ćwiczy on nie z myślą o kreowaniu rzeczywistości ze swoich marzeń, tylko z myślą o dobrej ocenie.

Both comments and pings are currently closed.